Jest taki dzień, bardzo długi dzień sierpniowy...

Co roku w życiu człowieka przychodzi taki szczególny dzień, w którym robi bilans całoroczny, wypomina sobie rzeczy, których nie zrobił, postanawia, że za rok mu się uda, smutnieje, po czym jednak szybko pociesza się podarkami. Nie jest to Sylwester, i nie jest to też Gwiazdka. Jest to dzień, kiedy z nutą nostalgii zerka w lustro i ze zdziwieniem spostrzega, że przybyło mu kolejnych zmarszczek. Niektórzy tak robią.
Ale nie ja ;) Z udawanym zdziwieniem spojrzałam w swoje odbicie i jak co roku powiedziałam: "Pięknie się starzejesz, Mordko!" :-P No i mimo upływu ćwierćwiecza zmarszczek ani siwych włosów nie widać.

Ten dzień nastąpi jutro (ale życzenia możecie mi składać już dziś!), a przy okazji może podpowiecie, co znajduje się w tym pudełku?

dostałam prikaz, aby nie otwierać przed czasem, więc leży i czeka. Ale jestem niecierpliwa, więc kombinuję, co jest w środku - na pewno nie zwierzę, bo nawet jesli było, to już nie daje znaków życia...

Obiecałam relację z Dnia Panieńskiego - bedzie, niedługo! Może jutro :)

Typowo męski punkt widzenia ;)

Ten post będzie skierowany do Was, drogie dziewczęta. Ile razy zdarzyło Wam się zapytać kolegę / brata / ojca / chłopaka / męża / księdza (byle nie homoseksualistę, a zwłaszcza nie księdza-homoseksualistę;)):

1. Która bluzka jest lepsza? - tutaj odpowiedź mężczyzny jest mało istotna, skupiamy się na pytaniu nr 2, które brzmi:

2. Ale dlaczego?? - odpowiedź na to pytanie jest również mało istotna, wszak nie o to chodzi, by wyraził On swoje zdanie (które zazwyczaj niczego nowego do sprawy nie wnosi), ale aby poparł nasz wybór. Zadanie pytania nr 2 już zapowiada "oho, udzieliłem złej odpowiedzi!". Jeśli pytanie nr 2 nie pada, to znaczy, że odpowiedź jest fantastyczna i szkoda drążyć temat. (Są oczywiście panie, które mimo wszystko zadają pytanie nr 2, czego szybko żałują, bo zdezorientowany facet zaczyna patrzeć na problem inaczej, przez co wydaje mu się... że powinien zmienić zdanie. I tu popełnia błąd, bo chociaż mówi się, że tylko krowa nie zmienia zdania, dla niego lepiej, żeby pozostał krową. Typowy scenariusz: Zmienia zdanie, po czym pytanie nr 2 pada po raz drugi, do skutku i jest zadawane dopóty, dopóki kobieta nie usłyszy wystarczającej liczby argumentów na poparcie SWOJEGO wyboru). Niejeden facet przewróci w tym miejscu oczami i pożałuje, że nie poszedł do seminarium i nie został księdzem-homoseksualistą, jednak w gruncie rzeczy wszystko jest bardzo proste, tylko dodatkowo pogmatwane.

3. Który kolor? - standardowo odpowiedź nie wymyka się poza wąski zbiór możliwości: czarny, czerwony, zielony, niebieski, żółty. Czasem brązowy i pomarańczowy. I różowy, bo wszędzie krzyczą, że "pedalski" (a trzeba umieć rozpoznać wroga).

Kolorów pośrednich nie ma, i nie ważne, że musimy wybrać między turkusem, cyjanem a grynszpanem (Panowie sprawdzają w Wikipedii. Tak, Wikipedia jest kobietą, Wikipedia to wie), dla nich niebieski to niebieski a zielony to zielony i koniec.

Dobrym przykładem zorientowania w temacie kolorów jest Paweł, pieszczotliwie zwany dziubkiem. Pamiętacie historię czerwonej sukienki, którą zamówiłam przez Internet? - tak, to ten nietrafiony zakup. Nietrafiony, bo zamiast malinowej przyszła kiecka w kolorze czerwieni. Wyłuszczam swój problem, prezentuję sukienkę: Chcę oddać, bo miała być malinowa, oszukałam się z kolorem. Paweł: A ta jest jaka? Podobno na 100 mężczyzn 1,5 chłopa cierpi na daltonizm. Jeśli w pracy jest ich 10, to Paweł w 15% swojej osoby nie rozróżnia kolorów. Czyli rozróżnia 85% barw. Niezły wynik

Ale do czego zmierzam - chciałam poznać zdanie Narzeczonego w kwestii butów. Które ładniejsze. Na prawej stópce jeden bucik, na lewej drugi. Które? Oba ładne, tak szczerze, to ja nie wiem, czym one się różnią... (po chwili) Bardzo ładne oba! Dyplomacja, to jest to.

A teraz uchylę rąbka tajemnicy i  pokażę kawałeczek spódnicy:

A poza tym przez najbliższy tydzień nikomu nie odmówię drobnej przysługi ani dobrej rady, a na ironiczne uśmiechy (postaram się) odpowiadać uśmiechem. Jakimkolwiek ;) Zaliczyliśmy dziś spowiedź, jesteśmy czyści jak wody Weddella.

Zaproszenie na wieczór panieński

Dzień dobry i wieczór :)

Mamy za sobą pierwszą noc w nowym miejscu, brak zdjęcia w poście wynagrodzę więc pikantną relacją z pierwszej nocy ;-)

23:50 
Idziemy spać
23:55
3 muchy wleciały i jeden komar. Duży komar. Atakuję go specyfikiem o nostalgicznej nazwie Bye bye mosquito. Mucha ma to gdzieś, lata dalej. Wykańczam ją. Jędrek-obrońca zwierząt czuje się zobowiązany zabrać głos w tej sprawie:
- Zabiłaś biedną muszkę... Pewnie leciała do swojego domku, gdzie tęsknią za nią dzieci...
- Ph, to muchy gdzieś mieszkają? A niby gdzie ona ma dom??
- Nie chcesz wiedzieć...
00:00
Ja: O jak tu dużo miejsca, można spać o tak: (tu mój pokaz miniakrobacji. Na pewno oglądaliście Strażnika Teksasu, gdzie Chuck Norris wykonuje półobrót przygotowując się do zasadzenia komuś kopa. Wiecie, jak to wygląda? Macie punkt odniesienia? Dobrze, no więc zrobiłam to zupełnie inaczej).
00:10
Gorąco. Duszno mi. Otwórzmy balkon (jest otwarty)
00:40 Nie śpimy.
Jędrek: Kochanie ale rano nie wstaniesz... Śpijmy...
(Ja) Kiedy jak nie będę spała, to nie będę musiała się budzić. Więc wstanę...
5:20 Drzemka
5:25 Drzemka
5:30 Ewa Drzyzga: Marcin, (do kolesia bez koszulki za to ze wstrętnym tatuażem na ramieniu) czy naprawdę żadna dziewczyna nie odmówiła Ci randki?? (3 tysiące odcinków Rozmów w toku, a ta babka naprawdę wygląda, jakby autentycznie cokolwiek było w stanie ją jeszcze zadziwić...)
Marcin pręży muskuły niczym Johnny Bravo. ŻADNA. Z widowni cichy pogardliwy śmiech stadka dziewcząt (udawany, w końcu Marcinowi żadna nie odmawia).
5:35 Drzemka
5:40 Drzemka
5:45
Jędrek: Żebyś nie zaspała...
Ja: Tak tak, ja już nie śpię
5:50 Drzemka
5:55 Jędrek nie polubił Marcina. Wyłącza tv
6:00 Drzemka

Przeskakujemy dalej i już jesteśmy w tramwaju :) Moja droga do pracy uległa małemu wydłużeniu, aczkolwiek trasa pozostała ta sama. Przesiadam się w tramwaj - stała ekipa, stały punkt podróży. Dwóch chłopców w wieku na oko lat 20. Zawsze wsiadam na tym samym przystanku, tymi samymi drzwiami, gdzie ogólnie w tramwaju jest więcej luzu. Wyższy do niższego: Młody ustąp pani. Ja: Nie trzeba. Lekko się uśmiecham, bo wiem, że zaraz ten, co próbował zmusić "Młodego" sam się poderwie. No i proszę - jesteśmy w domu: siadam. Nie próbuję oponować - chłopaki mają dresy z paskami po bokach, "Młody" jest łysy, a koleżka wygląda jakby niejedną staruszkę w swym młodym życiu obrobił. Siadam więc i trzymam swoją torebkę mocno...

Przeskakujemy dalej i już jesteśmy po 10 godzinach pracy. Jesteśmy w naszym małym mieszkanku, gdzie łóżko od kuchenki dzieli niewyobrażalna odległość 2 metrów, ale nie narzekam - jest fajowo. Fajowsko :D Następuje sekwencja wydarzeń, po czym jest wieczór, otwieram oczy: leżę na macie, którą jakimś cudem rozłożyłam na podłodze. Na dworze jest zbyt gorąco, by mysleć przytomnie. Wodzę błędnym wzrokiem po suficie...
- Kochanie, tak się tylko teraz zastanawiam...
- Tak?
... Czy ja ćwiczę w kuchni czy w pokoju...

Do współpracowników: Nie siedziałam w pracy 10 godzin, przecież wiecie, że jestem normalnym człowiekiem, jak Wy. Moja norma mi wystarcza :)
Do przełożonych: Kiedy wychodziłam, potknęłam się na schodach. Nie dosyć mocno świeciły dopiero co zapalone latarnie :)

Dziś dostałam list - zaproszenie na Dzień Panieński. Dziewczyny nie wiem co Wy wykombinowałyście, a Jędrek twierdzi, że nie wie, a nawet jeśli to nie powie, ale w sobotę o 7:40 to ja normalnie uśmiecham się przez sen... Jesteście pewne, że w takim układzie mogę zabrać ze sobą wspomniany tam dobry humor? :-P

PS Nie wiem dlaczego, ale w pierwszej chwili przeczytałam, że cd. w klubie Play House... he he he. Ale jednak nie...? ;o)

Wyleję przy okazji swoje żale dot. wyjazdu kawalerskiego Jędrka - Dlaczego ja nie wiem, gdzie On zostaje porwany? :-P Kuba: (wiem, że to przeczytasz) macie na Niego uważać, żeby Mu ani jeden włosek z główki nie spadł :) Aha i przed snem trzeba Go przytulić i powiedzieć coś miłego ;o) Rano kawa z 2 łyżeczkami cukru, może być bez mleka. I ząbki szorujemy minimum 2 minuty (uprzedzam, będzie się buntował). Na dwór tylko z całkowicie suchymi włosami (nie mówcie, że nie zabieracie suszarki :-P) No i do czego potrzebne Wam są latarki? I czapki? Przy 35 stopniach, heloł!