Obiecane zdjęcia z budowy

Zacznę od dygresji. Nie mogłam wczoraj zasnąć - najpierw dlatego, że cisza wyborcza została przedłużona, a potem z powodu mojej konsternacji. Nie będę tu wchodzić w szczegóły, chociaż modnie byłoby powiedzieć, że to nie był mój kandydat. No nie był, to fakt. Ale kiedy Agata Duda po miesiącach składania obietnic przez swojego męża mówi "postaramy się dotrzymać obietnic", to aż się prosi, żeby dodać "no przecież żartowaliśmy!" I to by było na tyle w temacie polityki.

O tym, jak pracowite są ostatnie weekendy może świadczyć przekonanie, z jakim dzisiaj obudził się Jędrek. Otóż z uśmiechem zadowolenia stwierdził, że jest niedziela, więc może spać dalej.

W sobotę ujrzałam na ścianie wiszące już grzejniki. Gdybyście deliberowali kiedyś nad tym, jaki kolor łazienkowej drabinki wybrać, żeby pasował do płytek, a jednocześnie nie był tak biały jak w każdej łazience, którą mieliście przyjemność odwiedzić do tej pory, to może coś podpowiem: szkoda zachodu. Nasze są niby ajwory, niby z teksturą i nie śliskie, a w sumie ja nie widzę różnicy. Zawsze można było wziąć designerskie cudo, na którym trudno zawiesić ręcznik... to ja już wolę praktycyzm. Ale tylko w łazience.

Przy okazji trochę pozwiedzałam. Wzięłam kąpiel w wannie, której jeszcze nie ma, z widokiem na wc, którego na razie próżno wypatrywać:

W "salonie" przycupnęłam sobie przy kominku:

Wiem wiem, w takiej formie bardziej przypomina prysznic. Może to dlatego, że mało kto widział jak kominek wygląda na samym początku swojego jestestwa.

Zrobiliśmy też pamiątkową focię:

Ostrożnie zeszłam ze schodów, które nie mają i jeszcze długo nie będą mieć balustrady, co też mocno niepokoi Jędrka:

I zauważyłam, że bardzo urosła nam trawa. Samosiejka oczywiście, ogólnie wygląda to więc jak smutne chwasty na ugorze. Chwastów nie sfotografowałam.

Ach, chciałam tu jeszcze pisemnie coś oświadczyć. Do Jędrka: Kiedy groziłam, że jak będziesz świrował to Cię odwiozę do Tworek, żartowałam. Nigdy tam nie trafisz. Możesz co najwyżej dostać lanie :-p

Wczoraj po raz pierwszy miałam okazję odwiedzić szpital psychiatryczny. Nie żaden tam oddział neurologiczny tylko zwyczajny psychiatryczny szpital. Nieistotne w jakim celu się tam wybrałam, nie o tym mowa. Wrażenie dziwne, straszne, przygnębiające. Wiem, jak wyglądają oddziały szpitalnie, na których leżą śmiertelnie chorzy ludzie, ale to, co wczoraj zobaczyłam trudno porównać z czymkolwiek. I mam nadzieję, że do końca naszych dni pozostaniemy w dobrym stanie umysłu, czego i Wam życzę.

Dobrej reszty dnia :)

Pierwsze zdjęcia z placu boju

Do tej pory naszą skarbonkę widzieliśmy tylko my. Ale już za chwilę - niebywała okazja, by nas odwiedzić... na razie wirtualnie. Nie przejmujcie się tym, że jeszcze nie ma na czym usiąść. Do niedawna nie było o co się oprzeć. Zresztą nawet prezydent podczas debaty stoi, nie siedzi. Czujcie się więc wyróżnieni, że w ogóle jesteście zaproszeni.

Tymczasem stopniując napięcie pozwolicie, że jeszcze na chwilkę zatrzymam się przy rybach. Ale co zrobić? Taki mam jakiś rybny tydzień... chyba chcą, żebym zawyżyła spożycie ryb w Polsce, bo za duże nie jest. We wtorek filetowałam ryby, w środę uczyłam się, które mogą wyginąć, a wczoraj przyszła do mnie paczka-niespodzianka z Borów Tucholskich. Wysłana przez DobreRyby.pl, całe szczęście dobrze zmrożona, dzięki czemu zapachów dodatkowych nie emituje. Gabarytowo całkiem duża, a stoper dowodzi, że faktycznie nie upłynęły jeszcze 24 godziny od złowienia tychże pięknych okazów. Aż musiałam im zorganizować przejażdżkę w cywilizowanych warunkach! Bo nawet jeśli człowiek mieszka na tyle blisko pracy, żeby piechotą do niej chodzić, to bez samochodu ani rusz. No ani rusz!

W drodze zahaczyłam jeszcze o sklep, żeby je czymś wypchać (je - ryby). Szukałam tymianku tudzież kolendry. Tymianku Jędrek nie chciał, zaś kolendra wyglądała jakby już zdążyła sprzedać swoje wnuki i dlatego wybór padł na pietruszkę. W domu okazało się, że nie bardzo jest jak je czymkolwiek napychać, bo to filety (ten popularny u nas gatunek ryby), za to przyprawy już oczywiście spakowaliśmy do pudeł, zostały sól i pieprz, z czego pieprzu co kot nadrapał (bo akurat lekarstw ci u nas dostatek). Do tego nacierając ryby solą skaleczyłam się solą i znikąd pomocy, bo Jędrek mówi, że sól na skaleczenie lepsza niż spirytus.

Upiekliśmy 3 sztuki, resztę na razie zamroziłam. Tylko nie wiemy co jedliśmy... Na 50% był to duży pstrąg. Na drugie pięćdziesiąt: jesiotr.

A teraz obiecany wirtualny "parapet": nas tam na razie nie ma, wejdziemy za ponad miesiąc (moim zdaniem), a zdaniem ekipy hydraulika i pionu wylewek - jakże szumnie ich określiłam - za niecały miesiąc. Jeszcze jakiś czas temu chatka na kurzej nóżce prezentowała się tak:

ale z czasem nabiera kształtów:

 Słowem wstępu - na dzisiaj tylko tyle i aż tak mało. Jak mi się przypomni, to zabiorę jutro aparat i zrobię więcej (mam nadzieję zobaczyć wiszący grzejnik :)). Jak mi się przypomni zbyt późno, to też lipa, bo nie zdążę go podładować.

Dopięłam także swego jeśli chodzi o meble kuchenne - a nie mówiłam, żeby milczeć i przeczekać? Będą takie jak chcemy i wcale nie tak drogo. Jutro będziemy już wiedzieć co i jak. Zobaczymy też płytki do łazienki, które wypatrzyłam na jakiejś ekspozycji w TTW Home i których nigdzie więcej nie dało się już obejrzeć. Obecnie nie ma ich nawet w TTW Home, bo zmienili ekspozycję. Czyżbym tylko ja je chciała? Tak czy inaczej jest jakieś stoisko w Wolicy koło Janek, gdzie zamierzamy się udać.

W środę oddaliśmy 1 komplet kluczy do kawalerki i właśnie przekonujemy się o tym, jak ciężko bez niego funkcjonować. Wczoraj zabrał je Jędrek, bo ja miałam wrócić później, ale po małych zawirowaniach z lekarzem okazało się, że muszę przez godzinę błąkać się bez celu po galerii handlowej. W dodatku po 16:00 robi się tam taki tłum, że szok. Galerianki już dawno poszły do domów, przyszedł lud pracy. Przyszedł i chodził od sklepu do sklepu, no dramat jakiś. A podobno ludziom brakuje do pierwszego. Zaszyłam się czym prędzej w saturnie i brylowałam między pralką a piekarnikiem.

Ale wracając jeszcze do kluczy: no więc w środę odwiedzili nas właściciele. Nie widzieliśmy się niespełna 2 lata, a w ogóle to widzieliśmy się po raz drugi, więc trochę się zdziwiłam tym, jak wyglądają. Zapamiętałam ich zgoła inaczej, aczkolwiek byliśmy parę dni przed ślubem, więc mogłam mieć te słynne "klapki na oczach". Strasznie mili. Nie wiem po co reperowaliśmy tę ścianę, w dodatku nikt nawet nie myślał oglądać poszczególnych sprzętów. A pralka działa? Działa. Aż w ułamku sekundy pomyślałam, że żal opuszczać to mieszkanie. Ale to był tylko ułamek :) A kiedy pani Grażyna spytała, dokąd się wyprowadzamy okazało się, że będziemy prawie sąsiadami... Mazowsze jest jednak małe. Doskonale nas rozumieją - sami przed laty uciekli z Warszawy.

W ubiegłym tygodniu marudziłam, że w sobotę nie pośpię, bo gonimy na 8:00 spotkać się z grzejnikami. To znaczy z hydraulikiem. Teraz znowu marudzę, bo musieliśmy przesunąć spotkanie w meblach na wcześniejszą porę, więc się znowu nie wyśpię. A jeszcze nie tak dawno słyszałam, że notoryczne niedosypianie jest tragiczne w skutkach, więc jak tak dalej pójdzie to na starość będę... stara. Pytanie tylko, czy jeśli będę spała dwa razy dłużej w niedzielę, to uzupełnię deficyt snu? Cóż, nauka nie zna odpowiedzi na wszystkie pytania.

Nasz dom - nasza skarbonka

Kilka dni temu (po zmianie zmienionej już wcześniej koncepcji) pojechaliśmy do "naszych" mebli kuchennych, aby zaprojektowali je i wycenili jeszcze raz. No i okazało się, że po tej zmianie koncepcji zmieniła się też cena. Podejrzewam jednak spisek, bo urosła dwukrotnie... czyżby ktoś tu pomnożył ją przez 2? ;o) Zaczęłam więc na nowo kombinować i bogatsza o wiedzę dot. fachowego nazewnictwa frontów i systemów szafkowych poprosiłam o wycenę podobnego projektu w dwóch innych miejscach. Jak dostałam odpowiedź, to znów pomyślałam, że się pomylili o jedno zero

Ale już ochłonęłam i odjęłam od ceny, co zbędne. W sumie to już nie wiem, czy chcę zabudowywać tę lodówkę czy nie (ostatnio mówiłam, że chcę?)... Zamiast tej dodatkowej szafki lepszy byłby może kredens-staroć? No zobaczymy. Na razie się nie odzywam, nie odpisuję, może zmiękną. Liczę na to, że oddzwonią z propozycją rabatu

Wczoraj spotkaliśmy się za to z p. Danielem, którego ekipa ma nam wykańczać to i owo. Takie tam gładzie, podłogi, łazienki, czyli wszystko to, co niezbędne, aby móc się wprowadzić. Pytał, jak bardzo nam się spieszy, ale chyba w końcu niezbyt dobitnie się określiliśmy na początku. Bo na początku mówił, że 8 tygodni, a potem stwierdził, że jednocześnie z podłogami można wpuścić glazurnika do łazienki (a ten potrzebuje 2 tygodni) i jakoś tak stanęło na tym, że jednak całość 4 tygodnie. Nie wliczyłam w to oczywiście malowania ścian (pieśń przyszłości) i drzwi. Nie wiem dlaczego, ale Jędrek mówi, że drzwi do łazienki są istotne. Jak dla mnie to i bez tych można na początku żyć... Po prostu nie od razu trzeba zapraszać gości ;)

Widziałam, że Jędrek zrobił ostatnio kilka zdjęć naszej "skarbonce", więc jak je zrzucę, to coś wrzucę. A w weekend będzie wielkie testowanie gry Dixit!